Heyecanla uyandığım hafif serin bir Eylül sabahında, gelecek sene hatta senelerde de giyebilmem için büyükçe alınan mavi önlüğümün tamamlayıcısı; boynuma sıkı sıkı sarılmış beyaz yakalığım ile birlikte okul yolunu ilk kez tuttuğum günden yaklaşık 16 yıl sonrasında varacağım noktada yaka rengim aynı kaldı. 9,5 yıl önce "iş için" İstanbul'a gelmemle başlayan
Bazen, geçmiş bir zaman diliminden içinde bulunduğum ana ışınlanmış gibi hissediyorum kendimi. Her şey ne zaman bu kadar çok değişti? Üretim, tüketim, değer reflekslerimiz ne zaman bu kadar başkalaştı? Ne zaman o kaçacağı mutlak asi çoraplarımızı dikmeyi bırakıp, çöpe atmaya başladık mesela yırtıldığında? Peki ya tükettiğimiz çorba, yoğurt ya da kek kadar “hazır” mıydık bu değişime? Ben değildim. Bence yoğurt da değildi.